Pernah tak kita perhatikan, anak kecil boleh berdiri lama di tepi tingkap hanya untuk melihat hujan turun?
Bagi kita, hujan cuma bermaksud baju tak kering dan jalan sesak. Bagi dia, hujan ialah keajaiban.
Di situlah hati seorang ibu mula risau. Dunia anak-anak hari ini semakin sempit, terkurung dalam skrin 6 inci.
Kajian seorang pensyarah Universiti Malaya mendapati 74.1% kanak-kanak prasekolah berumur 5 dan 6 tahun sudah menggunakan telefon pintar. Hampir satu daripada empat memiliki telefon atau tablet sendiri. Secara purata, mereka mula menggunakannya bersendirian sekitar umur 4 tahun 4 bulan.
Kita tak boleh salahkan teknologi sepenuhnya. Kita pun penat, kita pun sibuk. Tapi ada satu perkara yang skrin tak mampu beri: ibu yang belajar BERSAMA anak.
Anak belajar pertama kali bukan daripada guru, tapi daripada kita. Kalau dia nampak ibunya teruja membaca, bertanya, mencuba resipi baru atau mengenal nama pokok di taman, dia akan belajar bahawa belajar itu seronok.
Cara mudah yang tak perlukan duit
- Bila anak bertanya “kenapa?”, jangan terus jawab. Cuba kata, “Ibu pun tak pasti, jom kita cari sama-sama.”
- Jadikan perjalanan ke kedai satu pengembaraan kecil: kira kereta merah, baca papan tanda.
- Biar anak nampak kita membaca buku, bukan hanya telefon.
- Akui bila kita salah atau tak tahu. Itu mengajar anak bahawa belajar tak pernah tamat, walaupun dah jadi ibu.
Tiada ibu yang lahir pakar. Kita semua belajar sambil berjalan. Dan setiap kali kita belajar, anak sedang memerhati, dan meniru.
Hujan seterusnya, cuba duduk di tepi tingkap bersama dia. Mungkin kita pun akan rasa kagum semula.
Apa perkara baru yang anak ajar kita minggu ini? Kongsi di ruang komen.
